نقد سریال وحشی فصل اول و دوم؛ مسیری چشم‌نواز در جاده‌ای سنگلاخ

نقد سریال وحشی فصل اول و دوم؛ مسیری چشم‌نواز در جاده‌ای سنگلاخ

بهترین فیلم های عاشقانه | معرفی 32 عاشقانه ماندگار تاریخ سینما

بهترین فیلم های عاشقانه | معرفی 32 عاشقانه ماندگار تاریخ سینما

امتیاز : 9
بروزرسانی : ۰۵/۰۸/۲۶
بازدید : 87514بازدید
بهترین فیلم های 2026 | 21 فیلم مهم و موردانتظار جهان

بهترین فیلم های 2026 | 21 فیلم مهم و موردانتظار جهان

امتیاز : بدون امتیاز
بروزرسانی : ۰۵/۰۸/۲۶
بازدید : 52150بازدید
نقد سریال تاکسی؛ پیکان گوجه‌ای جوانان و قصه‌هایی از دل زندگی

نقد سریال تاکسی؛ پیکان گوجه‌ای جوانان و قصه‌هایی از دل زندگی

امتیاز : بدون امتیاز
بروزرسانی : ۰۵/۰۸/۲۴
بازدید : 71بازدید
نقد سریال سرخ و سیاه؛ عاشقانه‌ای در سایه قدرت و طبقه

نقد سریال سرخ و سیاه؛ عاشقانه‌ای در سایه قدرت و طبقه

امتیاز : بدون امتیاز
بروزرسانی : ۰۵/۰۸/۲۴
بازدید : 85بازدید
بهترین فیلم های اکشن | معرفی 38 اکشن نفس‌گیر تاریخ سینما

بهترین فیلم های اکشن | معرفی 38 اکشن نفس‌گیر تاریخ سینما

امتیاز : 7.6
بروزرسانی : ۰۲/۰۸/۰۲
بازدید : 169936بازدید
بهترین فیلم های عاشقانه | معرفی 32 عاشقانه ماندگار تاریخ سینما

بهترین فیلم های عاشقانه | معرفی 32 عاشقانه ماندگار تاریخ سینما

امتیاز : 9
بروزرسانی : ۰۲/۰۴/۰۴
بازدید : 87514بازدید
فیلم‌های کمدی ایرانی که ارزش دیدن دارند | معرفی 20 فیلم کمدی

فیلم‌های کمدی ایرانی که ارزش دیدن دارند | معرفی 20 فیلم کمدی

امتیاز : بدون امتیاز
بروزرسانی : ۰۳/۱۰/۱۵
بازدید : 87071بازدید
بهترین فیلم های ایرانی؛ فهرست 63 فیلم ایرانی برتر

بهترین فیلم های ایرانی؛ فهرست 63 فیلم ایرانی برتر

امتیاز : 10
بروزرسانی : ۰۴/۱۰/۰۹
بازدید : 57135بازدید
نقد فیلم خشم تایتان‌ها، انسان‌ها قاتلان خدایان هستند

نقد فیلم خشم تایتان‌ها، انسان‌ها قاتلان خدایان هستند

امتیاز : 10
بروزرسانی : ۰۲/۰۳/۱۹
بازدید : 7413بازدید
نقد فیلم نبرد تایتان‌ها؛ روایتی از نفرین‌های خدایان

نقد فیلم نبرد تایتان‌ها؛ روایتی از نفرین‌های خدایان

امتیاز : 10
بروزرسانی : ۰۲/۰۴/۲۶
بازدید : 7514بازدید
نقد فیلم نهنگ The Whale: بودن یا نبودن؛ مسئله این است!

نقد فیلم نهنگ The Whale: بودن یا نبودن؛ مسئله این است!

امتیاز : 10
بروزرسانی : ۰۲/۰۶/۰۴
بازدید : 6971بازدید
نقد سریال سرگذشت ندیمه؛ تکرار تاریخ ایران؟

نقد سریال سرگذشت ندیمه؛ تکرار تاریخ ایران؟

امتیاز : 10
بروزرسانی : ۰۲/۰۸/۱۱
بازدید : 6514بازدید

بالاخره پس از انتظار فراوان، شاهد اثر جدید کارگردان نسل تازه‌ سینمای ایران، هومن سیدی، هستیم. متأسفانه امروز شاهد اشباع به‌خصوصی در نمایش خانگی هستیم. سریال‌هایی که چپ و راست روانۀ بازار می‌شوند و از هر ده‌‌تایشان شاید فقط یک الی دو سریال ارزش دیدن داشته باشند. این معضل از یک کلمهٔ مهم نشأت می‌گیرد و آن هم دغدغه است. دغدغۀ فیلم‌ساز وقتی فقط به پول و مسائل مادی محدود شود، نتیجه‌‌‌اش از خزعبلات و زباله‌هایی مثل قهوه پدری، سه فصل نهایی زخم کاری، بلیت یک‌طرفه و حتی ازازیل فراتر نمی‌رود!
در مجله وزین و هنری اهل سینما با نقد سریال وحشی فصل اول و دوم در خدمت شما هستیم تا دست‌پخت جدید هومن سیدی بچشیم و بیشتر درون دنیای آن غرق شویم!

آنچه در متن پیش‌رو می‌خوانید...
Picture of حانیه رضوی
حانیه رضوی

ویراستار

خلاصه سریال وحشی فصل اول | خطر اسپویل سریال

یک کارگر معدن به‌نام داوود اشرف که در تلاش برای ساختن زندگی بهتر است پس از یک حادثۀ ویران‌گر ناخواسته وارد مسیری پر پیچ‌و‌خم و تاریک می‌شود.

خلاصه داستان سریال وحشی فصل دوم | خطر اسپویل سریال

داوود اشرف پس از گذشت اتفاقات فصل اول به‌دنبال آزادی از زندانی است که اکنون پنج سال در آن به‌سر می‌برد. با این حال، وقتی یکی از دوستان او در زندان راهی برای آزادی‌اش پیشنهاد می‌دهد، اتفاقات پیش‌بینی‌نشدۀ بسیاری برای داوود اشرف رخ می‌دهد و او را وارد مرحله‌ای تازه‌ای از زندگی‌اش می‌کند.

نقد سریال وحشی فصل اول قسمت 1؛ موفق در مهم‌ترین قانون سریال‌سازی

سریال وحشی در قسمت اول مخاطب را ابتدا با دو ماجرا همراه و در پایان از حادثۀ اصلی رونمایی می‌‌کند. در مجموع، مخاطب با سه قلاب ذهنی درگیر می‌شود. این ویژگی در فیلم‌نامه باعث می‌شود مخاطب دوست داشته باشد ادامهٔ داستان را هم بفهمد و دنبال کند. وحشی در قسمت اولش نشان داد که با یک فیلم‌نامۀ امیدوار‌کننده وارد میدان شده است، منتها باید تا پایان سریال صبر کنیم تا ببینیم چقدر این فیلم‌نامه بسط و گسترش پیدا خواهد کرد!

سکانس اول سریال وحشی

سکانس اول سریال وحشی

نقد و بررسی سریال وحشی؛ لقمه‌ای بزرگ‌تر از دهان!

یکی از معدود نکات اما منفی قسمت اول که در نقد سریال باید بگوییم، زیاد بودن تعداد شخصیت‌ها و وقایع رخ‌داده در سریال است؛ به‌شکلی که ما با تعداد فراوانی شخصیت آشنا می‌شویم. فیلم‌نامه هم کوتاهی نکرده و به‌شکل قطره‌چکانی از هرکدام از شخصیت‌ها اطلاعات اندک اما مهمی می‌دهد تا ذهن مخاطب را با اتفاقات همراه کند. نکتهٔ مهمی که این وسط جا می‌ماند، ناتوانی سریال در خلق یک محیط مناسب است و بیشتر مکان‌ها تک‌بعدی باقی می‌مانند.
به‌عنوان مثال، سریال به ما معدنی نشان می‌دهد. ازدحام جمعیت را هم به‌خوبی درمی‌آورد، اما ما هیچ حسی از سختی‌ کار آن‌جا و مشقتی که معدن‌کاران می‌کشند نمی‌بینیم. شخصیت جواد عزتی که در ادامۀ نقد سریال وحشی بیشتر به او می‌پردازیم کارگر معدن است، اما در نزدیکِ 50 دقیقه زمان ما هیچ فعالیت و جنبه‌ای از این بُعد شخصیت (یعنی کارگر معدن) نمی‌بینیم. سایر معدن‌کارها نیز به همین شکل هستند. ما با اطلاعاتی که از همان تیتراژ ابتدایی سریال متوجه شدیم شخصیت داوود وسط‌باز است و از نظر او «اعتراض برای گرفتن حق کار اشتباهی است!» او مدام تلاش دارد همه را قانع کند سرکار بروند و پشت قدرت ایستاده است؛ کسی که ترس برای از دست دادن کار چشم‌های او را روی واقعیت بسته است. و همین… ما فقط همین را می‌دانیم و هیچ جنبه‌ای از او در کار معدن را نمی‌دانیم.
فیلم‌نامۀ سریال به‌خوبی می‌داند که شخصیت داوود اشرف مدت بسیاری با دوستان کارگرش آشنا است. مکالمه‌های درون ماشین و بیمارستان هم به‌خوبی صمیمیت این کارگران را نشان می‌دهند. داوود نقشی مشابه رهبر برای دوستانش را بازی می‌کند، اما این صمیمیت ساخته نمی‌شود؛ به‌شکلی که ماشین جواد عزتی هویت و شخصیت بهتری نسبت به معدن و فضای کار عزتی دارد!
در ادامه باید بگوییم که محتوایی هم برای نمایش مظلومیت طبقهٔ کارگر در این محیط کار وجود ندارد و فیلم‌نامه به صحبت‌های شعاری و سطحی برای نمایش این مظلومیت بسنده می‌کند که از زبان یکی از دوستان داوود در ابتدای قسمت اول گفته می‌شود. این ضعف در فیلم‌نامه باعث می‌شود شغل جواد عزتی برای ما فاقد اهمیت باشد؛ به‌شکلی که اگر همین سناریو در قالب یک پروژهٔ ساختمان‌سازی یا کارخانۀ تولید وسایل نقلیه هم اتفاق می‌افتاد مشکل خاصی ایجاد نمی‌کرد. با توجه به اینکه هنوز در قسمت اول هستیم، باید صبر کنیم و ببینیم هومن سیدی چه در آستینش دارد.

در سایت اهل سینما بخوانید: نقد فیلم پیر پسر

جواد عزتی در سریال وحشی قسمت اول

جواد عزتی در سریال وحشی قسمت اول

نقد سریال وحشی هومن سیدی فصل اول و قسمت اول؛ تجربه‌ای سینمایی و خاص!

هومن سیدی از نسبت تصویر عریض (16:9) یا Widescreen در تکنیک فیلم‌برداری‌اش استفاده کرده که این کار سریالش را سینمایی‌تر می‌کند؛ به‌شکلی که انگار در سالن سینما مشغول تماشای فیلم هستیم تا تماشای سریال نمایش خانگی. این حرکت شاید به‌تنهایی اهمیت چندانی نداشته باشد، اما در خلق فضاسازی متفاوت و منحصر‌به‌فرد موفق عمل کرده است.
خوشبختانه دوربین هومن سیدی به پختگی و مهارت رسیده است. قاب‌ها و زوایای دوربین در خدمت روایت داستان هستند و قسمتی از هویت خاص سریال مدیون فیلم‌برداری است. مخاطب مدام در اعماق وجودش می‌داند که چیزی این وسط درست نیست و همین عامل او را مجاب می‌کند تا داستان را دنبال کند. با ارفاق، دوربین هومن سیدی در قسمت‌هایی از سریال، به‌خصوص قسمت سوار کردن بچه‌ها و دعوای لفظی شخصیت داوود و یکی از هم‌محله‌ای‌های قدیمی‌اش، تعلیق نسبی ایجاد کرده است و کیفیت سریال را دوچندان می‌کند. این نکتهٔ مهم در فیلم‌سازی است که خوشبختانه هومن سیدی در نقد و بررسی سریال وحشی در این قسمت نمرۀ قابل‌قبولی می‌گیرد.

نقد سریال وحشی قسمت 1 و امای بزرگ

فیلم‌برداری سریال با همۀ خوبی‌هایش در یک قاب و سکانس به‌شدت بحث‌برانگیز است. بیاید به قسمت سوار کردن بچه‌ها برگردیم. [از اینجا به بعد داستان سریال گفته می‌شود] در جایی که دخترک به‌همراه برادرش از ماشین جواد عزتی پایین می‌پرند دوربین ابتدا مدیوم‌شاتی از واکنش ابتدایی عزتی و در ادامه لانگ‌شاتی از ماشینِ در حال ایستادن می‌گیرد. سپس ری‌اکشن دوم عزتی در کلوزشات به‌نمایش در‌می‌آید. همه‌چیز درست است تا زمانی که عزتی از ماشین پیاده می‌شود تا شاهد اتفاقی که افتاده باشد.
شات بعدی تصویر دلخراشی را نمایش می‌دهد. دخترک به‌شکل فجیع و فوق‌العاده خشنی کف زمین افتاده و کشته شده است. بیاید کمی بیشتر به عمق این شات و قاب نفوذ کنیم. قابی که از دخترک نمایش داده می‌شود مدیوم‌شات است. حال این وسط مشخص نیست هدف دوربین چیست. ما از یک طرف شاهد کشته شدنی با جزئیات بالا هستیم، از طرف دیگر آنقدر هم نزدیک جسد دخترک نمی‌شویم که این جزئیات را کامل ببینیم. به عبارت دیگر، هدف از نشان دادن این‌همه خشونت قابل‌درک نیست.
در نقد فیلم جنگ جهانی سوم به این موضوع اشاره کردیم که هومن سیدی با خشونت ناآشنا نیست و به‌نوعی نسخۀ ایرانیزه‌شدۀ کوئنتین تارانتینو در سینمای ایران است. با این‌حال در این تصویر انگار سیدی با خودش بلاتکلیف است. از یک طرف قصد نمایش خشونت عریان همیشگی‌اش را دارد، از طرف دیگر به‌دلیل اینکه سوژه این‌بار برخلاف همیشه یک کودک است، نمی‌خواهد جوری آن را نمایش دهد که انگار قصد نشان دادن نوعی کودک آزاری را دارد.

سکانس مرگ دخترک در سریال وحشی

سکانس مرگ دخترک در سریال وحشی

منتقد مشهور کشورمان، مسعود فراستی، جملۀ جالبی دارد: «سینما تنها مدیومی است که هیچ‌کس نمی‌تونه توش قایم بشه. فقط یه قاب از دوربینت کافیه که تو رو لو بده!» سیدی طبق این قاب‌بندی نشان می‌دهد با خشونت حال می‌کند و هدفش نمایش هرچه عریان‌تر آن است. هیچ اشکالی هم ندارد، همین جسارت سیدی در به‌نمایش درآوردن بی‌پروای محتوای خشن در مقایسه با سایر آثار سینمای ایران جای تقدیر دارد.
منتها این خشونت اما و اگر دارد؛ مفهوم خشونت باید در سینما معنا پیدا کند که این موضوع نکته‌ای مهم در نقد آثار ایرانی است. وظیفهٔ فیلم‌ساز نمایش این مفهوم با استفاده از تصاویر است. وقتی سوژه این‌بار در سن حساسی قرار دارد، به‌جای نمایش دادن تصویر نیمه‌واضح از کشته شدن فجیع، بهتر بود کلاً از این سکانس استفاده نمی‌شد؛ چراکه نه احساس خشونت را در مخاطبی که عشق خون‌و‌‌خون‌ریزی دارد ارضا می‌کند، نه باعث ایجاد همذات‌پنداری و دلسوزی برای دخترک می‌شود. و این‌جاست که فیلم‌ساز لو می‌رود!
سیدی علاقهٔ شخصی‌اش به محتوای خشن را در پشت تصویر دل‌خراش و بهت‌انگیز از کشته شدن کودک پنهان می‌کند. حتی ممکن است که ما به‌اشتباه گمان کنیم سریال به‌جای اینکه پشت دخترک باشد علیه اوست!

کانس حادثه نهایی سریال وحشی

سکانس حادثۀ نهایی سریال وحشی

یادداشتی بر سریال وحشی؛ برادران کوئن در ایران؟!

ایتان کوئن و جوئل کوئن دو فیلم‌ساز خلاق‌ و موفق تاریخ سینما هستند که آثار به‌یادماندنی بسیاری را خلق کرده‌اند! یکی از این آثار فیلم خوش‌ساخت و باکیفیت فارگو Fargoمحصول سال ۱۹۹۶ است. فارگو در قالب داستان جنایی و کمدی سیاه روایت می‌شود و در ابتدای فیلم این عبارت را می‌بینیم: «این یک داستان واقعی است. وقایع این فیلم در سال ۱۹۸۷ در مینسوتا رخ داده‌اند. بنا به درخواست بازماندگان اسامی تغییر پیدا کرده‌اند. هرگونه تشابه اسمی اتفاقی است.»
زمان انتشار این فیلم خیلی‌ها گمان کردند نکند واقعاً اتفاقات این فیلم واقعی باشد، تا این‌که یکی از بازیگران نقش اول در مصاحبه‌ای اعلام کرد دو برادر به شوخی این عبارت را اول فیلم آورده‌اند و داستان کاملأ تخیلی بوده است!
حال وقتی در نقد سریال وحشی به اثر جدید سیدی نگاه می‌کنیم، دقيقاً با چنین مضمونی در ابتدای سریال مواجه می‌شویم. هومن سیدی کارگردانی خلاق است و این‌که از قصد ابتدای سریالش عبارت «برگرفته از یک داستان واقعی» را آورده باشد دور از ذهن نیست. حال باید منتظر بمانیم تا مشخص شود وقایع سریال واقعی‌اند یا فقط یک داستان تخیلی است! این شباهت نکتهٔ جالبی بود که در تحلیل سریال وحشی آن را نوشتیم.

نقد سریال وحشی فصل اول؛ فیلم‌نامه‌ای لجام گسیخته

با وجود همۀ خوبی‌ها و نکات مثبتی که سریال دارد، هومن سیدی همچنان در یک بخش کارش به‌شدت لنگ می‌زند؛ آن‌هم فیلم‌نامه است! فیلم‌نامه وحشی به‌طرز خارق‌العاده‌ای گیج می‌زند و تکلیف داستان و وقایع تا قسمت آخر مشخص نیست. وحشی داستان منسجمی وجود ندارد و هر اتفاقی که می‌افتد به‌شکلی ناگهانی یا غیرمنطقی به داستان اضافه می‌شود.
نکتۀ مثبتی که بااین‌حال وجود دارد، شخصیت‌پردازی خوب و تقریباً به‌‌اندازۀ شخصیت‌هاست. از همۀ شخصیت‌های حاضر در سریال یک تیپ برای مخاطب ساخته می‌شود که شاید در حد شخصیت کاملی نباشند، اما اطلاعات کافی و مناسبی از خودشان به مخاطب می‌دهند. شاید فقط همین اطلاعات مناسب در شخصیت‌پردازی است که به‌خصوص در قسمت آخر اندکی امیدواری ایجاد و مخاطب را وادار به تماشای فصل دوم می‌کند!
در ادامۀ نقد سریال وحشی با ذکر چند مثال دلیل ضعیف بودن فیلم‌نامه را بیشتر بررسی خواهیم کرد.

آب فقط در صد درجه به‌جوش می‌رسد؛ نه 99 درجه

مهم‌ترین مشکل فیلم‌نامۀ وحشی نبود انسجام و سیر منطقی در پیشبرد اتفاقات داستان است. بگذارید مثالی واضح از قسمت سوم بزنیم. فیلمنامه در نقد سریال وحشی قسمت سوم نمرۀ قبولی نمی‌گیرد. شخصیت داوود بدون هیچ مقدمه‌ و اطلاع قبلی تصمیم می‌گیرد از کشور فرار کند و هیچ توضیح قانع‌کننده‌ای برای گرفتن این تصمیم به مخاطب داده نمی‌شود. درست است که می‌توان علت این کار را ترس از کشته شدن پیرمرد دانست، اما هزار کار دیگر می‌شد انجام داد؛ چرا داوود جسد پیرمرد را پنهان نکرد؟ چرا تا انتها دنبال پسربچه نرفت؟ چرا اصلاً قضیه را به پلیس اطلاع نداد؟ و هزاران چرای دیگر. این سؤال‌ها و چراها زمانی پرسیده می‌شوند که فیلم‌نامه در متقاعد و منطقی کردن اتفاقات ناتوان بماند.
از نقد سریال وحشی قسمت 3 که بگذریم به گذشتۀ مبهم داوود می‌رسیم. در قسمت اول شاهد درگیری لفظی بین شخصیت داوود و یکی از هم‌محله‌ای‌های قدیمی‌اش بودیم. سریال نیز به‌خوبی فضای ملتهبی را می‌سازد و در ذهن مخاطب کنجکاوی ایجاد می‌کند، اما در ادامۀ سریال اتفاق رخ‌داده به حال خودش رها می‌شود و داستان در هیچ‌جا به این موضوع نمی‌پردازد، ماجرای دعوای در معدن نیز به همین شکل و متأسفانه از همه بدتر رابطۀ عاشقانه داوود و رها در قسمت هفتم است. در نقد سریال وحشی قسمت هفتم باید گفت هومن سیدی فضای رازآلودی برای مخاطب می‌سازد و موفق هم عمل می‌کند؛ اما همه می‌دانند یک‌جای کار می‌لنگد، اما کجای کار؟
این سؤالی است که حتی قسمت هفتم هم از جواب دادن به آن سر باز می‌زند و به شکل وقیحانه‌ای در جایی که شاهد اوج این فضاسازی رازآلود در خانۀ رها هستیم، سریال بدون هیچ نکته‌ای مخاطب را محکم از بالا به پایین پرتاب می‌کند! درست در جایی که ما انتظار داریم پیشرفت و اتفاقی در داستان عاشقانۀ این دو نفر ببینیم، سریال مسیرش را ۱۸۰ درجه عوض می‌کند و در پایان باز هم به‌شکلی کاملاً ناگهانی پلیس داوود را مجدد دستگیر می‌کند. حتی با این‌که در قسمت آخر انگیزه‌های شخصیت رها جهانشاهی مشخص می‌شود، اما هیچ توضیحی از اینکه رها چگونه چنین حقه‌ای به داوود زد داده نمی‌شود. درواقع فیلم‌نامه از دو ضعف اصلی رنج می‌برد:
اولین ضعف: بنای اتفاقات فیلم برپایۀ شوک است و نه تعلیق. شوک به‌تنهایی در اولین برخورد مخاطب را غافل‌گیر کند، اما کاربردش مثل لیوان یک‌بار مصرف می‌ماند و پس از آن باید دور ریخته شود. وقتی تعلیق وجود دارد، مخاطب ثانیه‌به‌ثانیۀ لحظات سریال را همراه با شخصیت‌ها تجربه می‌کند؛ درنتیجه ارزش سریال بالا می‌رود. اما شوک در سریال باعث یک‌بار مصرف شدن آن می‌شود؛ درنتیجه وحشی در تبدیل شدن به اثری به‌یادماندنی در ذهن مخاطب ناتوان می‌ماند.
دومین ضعف: نبود نظمی منطقی در روند اتفاقات داستان است. با این‌که شخصیت‌پردازی و فضاسازی کم‌و‌بیش خوب است و همۀ گره‌ها و پیچیدگی‌های جزئی داستانی برای مخاطب حل می‌شود، اما نحوۀ حل شدن‌ها و پیش‌برد داستان تا حد بسیاری بدون نظم است.بیننده وسط ماجرای اصلی شاهد ماجرای فرعی دیگر است و ناگهان سریال روی ماجرای فرعی متمرکز می‌شود و ماجرای اصلی را فراموش می‌کند. حالا داستان سریال ماجرای فرعی را می‌سازد و تا حد قابل‌توجهی هم آن را جلو می‌برد، اما در انتها بدون هیچ جمع‌بندی یا نتیجه‌گیری خاصی مخاطب را وسط این ماجرا رها می‌کند و دوباره به ماجرای اصلی برمی‌گردد. این سرکار گذاشتن مخاطب و نبود پیشرفت قابل‌توجه در روند داستان در چندین جای سریال دیده می‌شود و مخاطب به‌جای این‌که از اتفاقات داستان لذت ببرد، گیج و حتی اندکی عصبانی می‌شود!
در هر حال با وجود اتفاقات و پیشرفت‌های اندکی که در قسمت آخر افتاد بار دیگر می‌توان به سریال امیدوار شد. قسمت آخر با قوس شخصیتی‌ای که در کاراکتر داوود ایجاد کرد، نوید شخصیت متفاوتی را از او در فصل دوم داد. امیدواریم فصل دوم در زمینۀ فیلم‌نامه از فصل اول بهتر عمل کند!
درمجموع با وجود همۀ خوبی‌هایی که سریال وحشی دارد، فیلم‌نامۀ فصل اول به‌طرز فجیعی ضعیف است. هومن سیدی در آثار قبلی‌اش هم از مشکل فیلم‌نامه رنج می‌برد که این‌جا متأسفانه به اوج خودش می‌رسد. آقای سیدی بهتر است فکری به حال این مسئله بکنی، چراکه همۀ خلاقیت‌ها و زحماتت را به باد خواهد داد!

نقد سریال وحشی فصل اول؛ فضاسازی و بازیگری برگ‌های برندۀ سریال

با وجود همۀ مشکلات وحشی در فیلم‌نامه، این سریال در کارگردانی و ساخت فضای رازآلود و مبهم بسیار موفق عمل می‌کند. هومن سیدی کارگردان قدرتمندی است و این‌جا مهارتش را نیز یک پله ارتقا داده است. به‌عنوان مثال، سکانس‌ بازسازی صحنه جرم با حضور پسربچه و پلیس در قسمت پنجم با ارفاق بهترین سکانس سریال محسوب می‌شود و تعلیق ساخته‌شده در این سکانس به‌خوبی مخاطب را با خودش همراه می‌کند. ما با شخصیت داوود در تک‌‌تک لحظات بازسازی صحنه جرم همراه می‌شویم و احساس اضطراب و بی‌قراری او را به‌خوبی درک و تجربه می‌کنیم. سکانس‌های زندان و اتفاقات آن نیز از نقاط قوت سریال محسوب می‌شوند که به‌خوبی فضای خشن آن‌جا را توصیف می‌کنند. خوشبختانه هومن سیدی در زمینۀ کارگردانی مهارت بالایی از خودش نشان داده است.
تیم بازیگری نیز با این‌که بیشترشان چهره‌هایی ناآشنا و جدید هستند، اما به‌خوبی از پس نقششان برآمده‌اند. بازی جواد عزتی اگرچه در قسمت‌های اول، دوم و سوم بد و حتی در مواردی غیرواقعی می‌شود، اما در قسمت‌های بعدی ـ به‌ویژه قسمت‌های آخر ـ بازی باورپذیری از او می‌بینیم که البته همچنان هم بازی‌اش جای کار دارد.
نگار جواهریان با این‌که در مواردی به‌علت گنگ بودن شخصیت رها و انگیزه‌هایش در فیلم‌نامه بازی عجیب‌و‌غریبی ـ به‌خصوص در قسمت هفتم ـ از خودش ارائه داد، اما درنهایت او نیز با اتمام سریال به‌خوبی نقشش را ایفا کرد و مهارت بازیگری‌اش را به‌رخ کشید.

نقد سریال وحشی فصل دوم؛ وقتی هندوانه زیر بغل آقای کارگردان سنگینی کند

خبر آغاز فیلم‌برداری فصل سوم سریال وحشی و تولید همزمان اثری دیگر به نام «وجه سه» آن‌هم به‌دست کارگردان بزرگ ژانر جنایی ایران ـ هومن سیدی ـ برای تمام سینمادوستان خبری مسرت‌بخش و خوشحال‌کننده است.

کارگردانی که هربار پشت میز آشپزخانه‌اش می‌رود، دست‌پختی منحصربه‌فرد و خاص ارائه می‌کند؛ آثاری که با وجود اشکالات ریز و درشت، هرکدام هویت مستقلی برای خود دارند. همین استقلال هویتی در تمام آثار سیدی باعث شده که مخاطبان از کارهای او لذت ببرند، به آن‌ها احترام بگذارند و نزد هرکس که می‌روند آثارش را در فهرست پیشنهادهای خود قرار دهند.

بااین‌حال، اکنون با پایان یافتن فصل دوم وحشی و به‌بهانۀ مشغول شدن آقای کارگردان به ساخت هم‌زمان دو اثر، مفتخریم که زنگ خطری جدی را اعلام کنیم: «آقای کارگردان! داری از آن کیفیت فاخر و هویت مستقل فاصله می‌گیری!»

نقد سریال وحشی فصل دوم؛ به یاد مرحوم فیلم‌نامه

روند سریال همانند فصل اول رو‌به‌جلو و سرراست است و روایت در هیچ قسمتی از آن از نفس نمی‌افتد. این موضوع نکته‌ای مثبت محسوب است؛ چراکه باعث می‌شود مخاطب تا پایان هر قسمت پای سریال بماند. اما مهم‌ترین مشکل فصل دوم سریال وحشی نبود منطق روایی در اجرای عناصر مختلف داستان است. روایت قدرتمند جدا از داشتن فیلم‌نامه‌ای منسجم، به شخصیت‌پردازی قوی و همسو با اهداف داستان نیاز دارد. علاوه‌برآن، فضاسازی مؤثر و روایتی که کارگردان از طریق دوربین خلق می‌کند، در کنار شخصیت‌پردازی و فیلم‌نامه دو بال اصلی پرواز اثر هنری هستند. وقتی این عناصر در کنار هم درست عمل کنند، اثر نیز تا اوج پرواز خواهد کرد. در نقد سریال وحشی فصل دوم نمی‌توان گفت چنین اتفاقی برای این فصل از ساختۀ هومن سیدی رخ داده است.

مهم‌ترین مشکل فیلم‌نامه، شتاب‌زدگی آن است. سریال کوچک‌ترین فرصتی برای هضم وقایع به مخاطب نمی‌دهد.

داوود اشرف پنج سال در زندان بوده است، اما قسمت اول از همان ابتدا با نمایش درگیری لفظی ساده به ما نشان می‌دهد که دیگر با داوود سابق طرف نیستیم. پنج سال زندان برای شخصیتی که در پایان فصل اول به فردی سرد، خشن و کنش‌گر تبدیل شده بود بهترین فرصت برای ساختن یک «وحشی» تمام‌عیار محسوب می‌شد که در نقد سریال به آن اشاره شد.

پس چرا داوود همچنان به شکل مصنوعی تلاش می‌کند راه درست را ادامه دهد؟ چرا واکنش‌های او به دنیای اطرافش آن‌قدر ترسان و مضطرب است که انگار این سال‌ها را نه در زندانی مخوف بلکه در کمپ ترک اعتیاد گذرانده است؟

مثال اول؛ یاد روزهای اوج

بیایید به آثار قبلی هومن سیدی برگردیم. قورباغه را به‌خاطر بیاورید. شخصیت رامین با بازی «صابر ابر» نمونه‌ای کم‌نقص از یک شخصیت منفی، باهوش و بی‌رحم است. از قسمت اول سریال ورود او به جهانی ناشناخته را می‌بینیم که چگونه هر بار پس از دریافت ضربه واکنشی مناسب و اثرگذار نشان می‌دهد. هر تصمیم رامین تبعات مشخصی دارد و همین تصمیم‌ها زمینه‌ساز اتفاقات بعدی داستان می‌شوند. در کنار او، شخصیت نوری و سپس شمس‌آبادی سه قطب قدرت را شکل می‌دهند و مخاطب را مشتاق تماشای تقابل آن‌ها می‌کنند.

اما در فصل دوم وحشی، شرایط کاملاً متفاوت است.

بعد از تمام اتفاقاتی که برای داوود رخ داده، هنوز هم شاهد قوس‌های شخصیتی اضافه و گاهی غیرضروری هستیم. شخصیت داوود بارها تصمیم می‌گیرد به همان «وحشی» واقعی تبدیل شود، اما تنها یک قسمت بعد دوباره رفتاری کاملاً منفعل و غیرمنطقی از خود نشان می‌دهد. به زبان ساده، اهداف و انگیزه‌های داوود اشرف در فصل دوم تقریباً از هیچ منطق مشخصی پیروی نمی‌کنند. در سایر نقد آثار ایرانی نیز نگاه کنید، نداشتن انگیزه مشخص به مشکل عمده‌ای در شخصیت‌پردازی فیلم‌های ما تبدیل شده است.

شخصیت داوود در طول یازده قسمت چندین بار هدفش را تغییر می‌دهد و تقریباً هر بار دوباره در جایگاه قربانی قرار می‌گیرد. همین رفت‌وبرگشت مداوم باعث شده مخاطب نتواند با او همذات‌پنداری کند و تمام لحظات مهم شخصیتی او بدون تعلیق و زمینه‌سازی مناسب شکل بگیرند.

شخصیت‌های تک‌بعدی؛ پاشنه‌آشیل فصل دوم

از طرف دیگر، تقریباً همۀ شخصیت‌های فصل دوم مدام داوود را تحقیر می‌کنند و واکنش او نیز معمولاً به سه حالت خلاصه می‌شود؛ فرار، ترس یا فریب دادن طرف مقابل. این موضوع ذاتاً ایرادی ندارد، اما زمانی مشکل ایجاد می‌کند که همۀ این کنش‌ها در نهایت هیچ پیشرفتی در داستان ایجاد نمی‌کنند و فقط مجموعه‌ای از اتفاقات تصادفی را رقم می‌زنند. در نتیجه، مخاطب نیز به‌مرور ارتباط احساسی خود را با شخصیت اصلی از دست می‌دهد.

اجازه بدهید دو مثال بزنیم.

زمانی که داوود شخصیت رامین را به قتل می‌رساند، خسرو یک پنت‌هاوس به او هدیه می‌دهد. این اتفاق می‌توانست نقطه‌عطف مهمی برای شخصیت داوود باشد؛ یا از زندگی جدیدش لذت ببرد، یا عذاب وجدان او را به سمت تصمیم‌های تازه‌ای سوق دهد. اما تنها چند دقیقه بعد داوود و سلیم از آن خانه فرار می‌کنند و تمام این موقعیت بدون کوچک‌ترین تأثیر در داستان کنار گذاشته می‌شود.

نمونۀ دوم زمانی است که داوود و سلیم شریک تجاری پیدا می‌کنند و برای نخستین بار نشانه‌هایی از یک زندگی بهتر دیده می‌شود، اما باز هم این وضعیت تنها چند دقیقه دوام می‌آورد و شخصیت دوباره دقیقاً به همان نقطۀ اول بازمی‌گردد.

به همین دلیل است که در نقد سریال وحشی فصل دوم می‌توان گفت فیلم‌نامه بیشتر از آنکه شخصیت داوود را رشد دهد، او را مدام میان موقعیت‌های تکراری جابه‌جا می‌کند.

از همه بدتر ورود شخصیت‌های جانبی به سریال بدون کوچک‌ترین مقدمه است. درواقع باعث تاسف و حتی خنده است که فیلم‌نامه شخصیت‌هایی که در قسمت‌های اول در فصل اول حضوری فقط به‌مدت چند دقیقه داشتند را ناگهان در قسمت‌های سیزدهم و چهاردهم به بعد مجدد وارد قصه کند و از مخاطب توقع دارد تا آن شخصیت‌ها را یادش مانده باشد.

تنها جایی از سریال که در شخصیت‌پردازی و روایت، درست و منطقی عمل کرده پرداخت شخصیت خسرو با بازی هومن سیدی و شخصیت نصرت است. اتفاقاً همین بخش یکی از نقاط قوتی است که در نقد سریال وحشی هومن سیدی هم نمی‌توان از آن چشم‌پوشی کرد. 

شخصیت خسرو برخلاف بسیاری از شخصیت‌های دیگر، مسیر و انگیزه‌ای روشن دارد. ما شاهد شخصیت‌پردازی خوبی هستیم که توانسته حداقل یک شخصیت منفی جذاب از هومن سیدی بسازد. بازی هومن سیدی نیز این‌بار پخته‌تر و آرام‌تر شده؛ به‌خصوص در یکسری از سکانس‌ها ابهتی مخوف و پنهانی را از خودش نشان می‌دهد. نکتۀ جالبی که در پرداخت شخصیت خسرو وجود دارد واکنش‌های منطقی‌ای است که او به‌دنیای اطرافش دارد. درواقع خسرو جدا از اینکه شخصیت منفی فانتزی باشد که خصوصیات منفی اغراق‌آمیزی دارد، یک کارفرما و انسان است که در قسمت‌هایی از سریال تصمیم‌هایی کاملا منطقی و انسانی می‌گیرد؛ به‌شکلی که گاهی مخاطب کاملاً یادش می‌رود که او رئیس کارتل مواد مخدر در شهر تهران است. شخصیت خسرو با داشتن واقع‌گرایی اصولی در شخصیتش نمونۀ کاملی از یک شخصیت منفیِ انسانی‌شده‌ است و در معرفی سریال می‌توان از او به‌عنوان شخصیتی جذاب یاد کرد. 

درمجموع شخصیت‌پردازی و فیلم‌نامه در این فصل از وحشی ترکیبی از نکات مثبت و منفی است که متأسفانه کفۀ منفی بر کفۀ مثبت سنگینی می‌کند. تصمیم‌هایی غیراصولی و عجیب مانع از رسیدن سریال به هدف نهایی‌اش می‌شود و نمرۀ قابل‌‌قبولی در نقد سریال وحشی فصل دوم نمی‌گیرد!

نقد سریال معمایی جنایی وحشی؛ سرگردان در فضا

شاید اصلی‌ترین و مهم‌ترین مشکل سریال وحشی، فضاسازی و فیلم‌برداری است. فضا و مکان مطلقاً در سریال ساخته نمی‌شود. از زمان سریال هم اطلاع نداریم. در چه دهه‌ای از ایران هستیم؟ نمی‌دانیم! چه سالی هستیم؟ نمی‌دانیم! از همه مهم‌تر زمان حال یا گذشته چه تأثیری در روند داستان دارند؟ نمی‌دانیم! درواقع این حجم از فقدان میزانسن، آن‌هم در اثر شخصی مثل هومن سیدی که دوربین و فیلم‌برداری اصولی و درست عضو حیاتی کارهایش بود بی‌سابقه و حیرت‌آور است! انگار که آقای سیدی فقط می‌خواسته قصه‌اش روایت شود، همین! 

سریال بیست لوکیشن مختلف به ما نشان می‌دهد، تنها سه تای آن‌ها در روایت قصه هدفمند می‌شوند و ارزش پیدا می‌کنند! حیرت از چنین کوتاهی‌ای زمانی بیشتر می‌شود که با فصل اول مقایسه‌اش کنیم. فضاسازی رازآلود و تعلیقِ وابسته به مکان‌‌های حضور کاراکتر در آن‌ها از اصلی‌ترین، حرفه‌ای‌ترین و مهم‌ترین نقاط قوت فصل اول بود. درواقع، ارزش اصلی فصل اول سریالِ وحشی در روایتی که با دوربین داشت نهفته بود. هومن سیدی با دوربینش قصه روایت می‌کرد و از همه مهم‌تر تعلیق می‌ساخت! تعلیق و تنش قسمت پنجمِ فصل اول و بازسازی صحنه جرم را به‌خاطر بیاورید.

حالا اگر بخواهیم نقد سریال وحشی فصل دوم را از منظر کارگردانی بررسی کنیم، مهم‌ترین سؤال این است؛ کجاست آن دوربین حرفه‌ای؟ کجاست آن فضاسازی درجه‌یک؟ درواقع سریال وحشی، در فصل دوم شخصیت‌هایش را در فضایی بی‌هویت رها کرده است؛ مثل فضانوردانی که سفینه‌شان خراب شده و حالا در فضا سرگردانند! 

نه‌تنها فضا و مکان ساخته نمی‌شود، بلکه کوچک‌ترین تأثیری هم در پیش‌برد داستان ندارد! مدرسه‌ای که خسرو و دارودسته‌اش در آن کار می‌کنند کجاست؟ در آن چه‌کار می‌کنند؟ جزئیات کارها در این تجملات بزرگ چگونه است؟ اصلاً چرا مدرسه؟ چرا دانشگاه نه؟ چرا مؤسسۀ خیریه نه؟ این مدرسه دانش‌آموزانش کجاست؟ در و پیکرش کجاست؟ وجود این جزئیات با پرداخت درست می‌توانست تنش‌ها، تناقص‌ها و درنهایت دردسرهای خسرو و دارودسته‌اش را به‌زیبایی نشان دهد. با این‌حال، تنها تنشی را که ما باید از موضوعِ مخفیانه کار کردن باندِ خسرو بدانیم از زبان خودِ هومن سیدی می‌شنویم؛ همین! دیگر هیچِ ساخت و اجرای خاصی به‌چشم نمی‌خورد. درواقع، خود هومن سیدی هم می‌دانسته که باید به این مسئله اشاره کند و از کارگردان قوی و باتجربه‌ای مثل او کمتر از این هم انتظار نمی‌رود، اما گویا این‌بار آقای کارگردان نتوانسته کار را به‌درستی دربیاورد. 

در جدیدترین اخبار سینما نیز فهمیده‌ایم که تیم تولید سریال وحشی در حال ارزیابی محتواهای ارسالی برای تیتراژ ابتدایی و پایانی فصل جدید هستند. تصمیمی که مردمی و قابل‌قبول است، اما امیدواریم این‌دفعه محتوایی پذیرفته شود که بتواند فضای فصل سوم رو به‌خوبی نشانمان دهد!

پوسته‌های خالی و بدون پیکر

اگر بخواهیم نقد سریال وحشی هومن سیدی را فقط در یک جمله خلاصه کنیم، باید بگوییم که مشکل اصلی صرفاً ضعف فیلم‌نامه نیست؛ بلکه فاصله گرفتن آقای کارگردان از هویت بصری و شیوۀ روایت منحصربه‌فردی است که آثار قبلی او را متمایز می‌کرد.

در فصل اول وحشی و پیش از آن در قورباغه، دوربین فقط ثبت‌کنندۀ تصویر نبود؛ خودش قصه تعریف می‌کرد. اما در فصل دوم این ویژگی تا حد بسیاری کمرنگ و همین مسئله باعث شده حتی لحظات مهم داستان نیز تأثیر احساسی سابق را نداشته باشند.

تقریبا بیش از هشتاد درصد لوکیشن‌های مختلف در سریال، از خانۀ رها جهان‌شاهی گرفته تا خانۀ دوستش، سَرای سالمندانی که پدر داوود در آن بستری است، خانۀ پدری داوود و ویلای لب ساحل در شمال، هیچ‌کدام نه هویتی پیدا می‌کنند و نه ارتباطی با داستان دارند! فقط تعدادی مکان هستند همراه با برچسبی رویشان! اگرچه نیز نباید از این نکتۀ مثبت عبور کنیم که در معدود جاهایی می‌توان احساس کرد فضاسازی در پیشبرد داستان نقش مؤثر و سازنده‌ای دارد. یکی از این مکان‌ها خانه‌ای است که داوود برای اولین بار سلیم و دخترک را می‌بیند؛ چراکه حس رازآلود و ناشناخته بودن را به‌خوبی منتقل می‌کند. این حس تبدیل به مقدمه‌ای می‌شود که با ورود شخصیت نصرت و دارودسته‌اش معنی پیدا کرده و هم‌سوی رازآلود بودن نصرت و گروهش می‌شود. این باعث شده خسرو و گروهش افتتاحیۀ جذاب و تعلیق‌سازی موفقی داشته باشند و این قسمت از سریال را به‌تنها قسمت قدرتمند در فصل دوم تبدیل کنند.

درمجموع، باعث حیرت و تعجب بسیار است که چگونه سریالی که در فصل اول به‌حدی فضاسازی موفقی داشت که می‌شد تعلیقِ حاصل از آن را با تعلیق ساخته‌شده در برخی از آثار آلفرد هیچکاک بزرگ مقایسه کرد، حالا به‌چنین فضاسازی ضعیفی بسنده کرده که به‌غیراز دو الی سه موردِ خوب، دیگر شاهد هیچ مورد مثبتی در آن نیستیم و نمرۀ قابل‌قبولی در نقد فصل دوم سریال وحشی نمی‌گیرد!

یادداشتی بر سریال هیجان‌انگیز وحشی؛ مراقب باش آقای کارگردان

بیایید صادق باشیم! فصل دوم سریال وحشی با همۀ بدی‌ها و نقص‌هایی که دارد از نود و شش درصد آثار امروز نمایش خانگیِ ایران کیفیت به‌مراتب بهتری را به مخاطب ارائه می‌دهد. او سینما را به‌خوبی می‌فهمد. سناریو و دغدغه دارد. هیچکس منکر این موضوع نیست. اما باید بگوییم که این اصلاً موضوع مثبتی نیست! وحشی ساختۀ کارگردانی است که در کارنامه‌اش سریال «قورباغه» را دارد. قورباغه‌ای که بالاخره به پیکر نیمه‌جانِ سینمای معاصر ایران و آثار نمایش خانگی جانی تازه و ریسک‌پذیری بخشید. کارگردانی که فیلم ساختارشکن و جسورانۀ «اعترافات ذهن خطرناک من» را ساخته و یکی از بهترین فیلم‌های ژانر جنایی در ایران را تقدیم سینمادوستان کرده است. 

ما خیلی خوب می‌دانیم که کارنامۀ هر فیلم‌سازی پر از اوج و فرود است. هر کارگردان بزرگ در تاریخ را که نگاه کنیم، در آثارش حداقل یک فیلم بد دارد. با این‌حال، گناهِ اصلی فصل دوم وحشی فاصله گرفتن از آن هویت مستقلی است که سینمای هومن سیدی ارائه داده‌ است. چرا قورباغه یا فصل اول وحشی باوجود همۀ نقص‌ها و ایرادات آن به‌دل می‌نشینند و می‌توان چندین و چند بار تماشای‌شان کرد؟ 

پاسخ این سؤال هسته اصلی نقد سریال وحشی فصل دوم است؛ آثاری که زمانی امضای شخصی هومن سیدی را داشتند، حالا بخشی از آن هویت مستقل را از دست داده‌اند. هومن سیدی با این ساخته‌ها در اصل تراوشات ذهنی خودش و سلیقه و خلاقیت خودش را نمایش می‌دهد.

موضوعی که بخصوص در سینمای ایران، بیشتر از اینکه به عنوان نکته‌ای مثبت تلقی شود، برچسب روشن‌فکری و اَدابازی می‌گیرد و قضاوت می‌شود. به‌جای این‌که از زاویه‌دیدِ سینما نقد شود، بیشتر برای موضوع آن نقد می‌شود. مثل این می‌ماند که به کسی که شیر دوست دارد نقد وارد کنیم و بگوییم که شیر مایعی بدمزه‌ است! 

فصل دوم سریال وحشی متأسفانه در جمع بدترین‌ها بهترین است. زمانی سریالی ارزش دیدن دارد که با آثار بزرگی مثل «بریکینگ بد» مقایسه شود. به عبارت دیگر، بهتر است کوچکِ جمع بزرگ‌ها باشی، تا بزرگِ جمع کوچک‌ها!

متأسفانه فصل دوم وحشی بزرگ جمع کوچک‌ها شده است. همه‌چیز سریال از استاندارد کلی پیروی می‌کند، اما هیچ‌وقت از حدومرزش فراتر نمی‌رود. بسیاری از مخاطبان از اینکه نام «هومن سیدی» روی سریال است و «جواد عزتی» در آن بازی کرده‌، چه خوب و چه بد از سریال تعریف می‌کنند. چرا؟ چون سریال به‌شکلی کاملاً دمِ‌دستی کیفیتش را در حدی خوب، مشخص و به‌شدت کم نگه می‌دارد. انگار که خودِ سریال عامدانه می‌داند اگر کیفیتش از حدی فراتر برود که سینمای ایران جنبۀ پذیرفتن آن را ندارد، آن را پس می‌زند. اتفاقی که تا حدودی در سریال قورباغه هم افتاد. 

اما متاسفانه در گذر زمان دوباره سلیقۀ مخاطب ایرانی رو به ابتذال است. سریال‌های جدید ایران باوجود افزایش کیفیت باز هم در سطح متوسط باقی مانده‌اند. انگار هیچ‌کس برایش اهمیتی ندارد که از چنین کیفیتی فراتر فکر کند و بیشتر بخواهد! 

متأسفانه فصل دوم وحشی آن خط‌شکنی و ساختارشکنی‌ همیشگی آثار هومن سیدی را ندارد. نقد سریال وحشی قسمت آخر نیز همین موضوع را پررنگ‌تر می‌کند؛ چراکه قسمت پایانی بیش از آنکه گره‌های فصل دوم را باز کند، بیشتر وظیفۀه زمینه‌چینی برای فصل سوم را برعهده گرفته است.

و دقيقأ این‌جاست که باید اثر را کوبید و نقد کرد! اگر شخصی مثل آقای سیدی کسی بود که برایش مهم نبود، ما هم اهمیتی نمی‌دادیم، اما هومن سیدی در گفت‌وگوهایی که تابه‌حال در رسانه‌های مختلف داشته و در آثاری که تابه‌حال ساخته نشان داده کارگردانی بادغدغه است و به کیفیت آثارش اهمیت می‌دهد. اینجاست که وظیفۀ نقد پررنگ‌تر می‌شود، تا همان ماشینِ فیلم‌سازی چنین اشخاص دغدغه‌مند و پرتلاشی را از جاده‌خاکی دوباره به مسیر اصلی برگرداند. 

بهتر است سایر دوستان منتقد نیز دستشان نلرزد و از تعریف‌های آبکی‌ای که از فصل دوم سریال می‌کنند بکاهند و کیفیت واقعی‌ای را که در حد و اندازه و نام اشخاصی مثل هومن سیدی، اصغر فرهادی یا سعید روستایی است با نقدهایشان دوباره بازگردانند.

آقای هومن سیدی، شما کارگردان صاحب‌سبکی هستی، لیاقتت بیشتر از این حرفاست!

سریال معمایی جنایی وحشی؛ امید به روز‌های دوبارۀ درخشش

در نقد سریال وحشی فصل اول و دوم از اهمیت هویت مستقل آثار سیدی گفتیم که چگونه در فصل دوم از اثر جدید او رنگ باخته است. اگر نگاهی به آخر داستان سریال وحشی فصل دوم داشته باشیم، به‌وضوح مشخص می‌شود که فصل دوم بیشتر نقش پلی برای ورود به فصل سوم را ایفا می‌کند تا اینکه به‌عنوان فصل مستقل، پایانی کامل و رضایت‌بخش داشته باشد. این تصمیم شاید در چشم‌انداز کلی مجموعه منطقی باشد، اما باعث شده هویت مستقل فصل دوم تا حد بسیاری زیر سایۀ اتفاقات آینده قرار بگیرد.

 درنهایت فصل دوم سریال وحشی با اینکه اثری استاندارد است، اما فرسنگ‌ها با استاندارد‌های آثار قبلی آقای کارگردان فاصله دارد. امید می‌رود در آینده‌ و حالا که شنیده‌ایم هومن سیدی همزمان دو اثر را در حال ساخت دارد، دوباره شاهد آثاری جاه‌طلبانه و قدرتمند باشیم!

برای بررسی آثار روز سینمای ایران و جهان، در فصل شکوفه‌باران بهار، با صرف یک لیوان چای و خواندن یک نقد، با مجله هنری اهل سینما همراه باشید!

نظری داری؟ بنویس برامون...
در اهل سینما بخوانید...
برچسب‌ها:
به نقد سریال وحشی فصل اول و دوم؛ مسیری چشم‌نواز در جاده‌ای سنگلاخ امتیاز دهید.
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars6 Stars7 Stars8 Stars9 Stars10 StarsLoading...